شادی پس از پیروزی ( ! ) ...

تو خاطره هام بدون اینکه جستجو کنم تصاویر روزهای جنگ پی در پی وارد می شند و ... صدای آژیر و تو تاریکی مطلق بدون چشم از پله ها سر خوردن تا به زیر زمین پناه آوردن ، آوارگی و شیشه های شکسته و ... روزهای زیبای برفی تو کوه های دور افتاده ، پلاستیکی پر از آدامس و شکلات که سوغاتی شهر جنگ زده بود ... شهری که امورش در وحشت و هجوم ادامه داشت ، زندگی غریب و سرشار ... و خون هایی که من تو عکس ها دیدم ... من کجا بودم ؟ میون روزها و شب های سفید و با پای پیاده کوچ کردن تا جای امن . و وقتی که تموم شد : سوار بر ماشین از پنجره شهر ساکت و گرم و خاکی رو می دیدم . اون وقتا چند سالم بود ؟ ۳ - ۴ ...  . برنامه ی کودک : آهنگ شروع و برنامه ی عروسکی هادی و هدا و ... الان ... چند سال می گذره . هنوز ساختار جامعه پایدار نیست . هنوز داریم روی تلی از خاکستر از بین رفتن ها قدم می زنیم و من قراره معلم بشم . معلمی که تو بچگی اش خشونت دید . خشونتی که از همه جا هجوم می آورد روی خانه ای از آجر و دیوار سفید . من خودم چی هستم ؟ آیا زندگی کردن رو یاد گرفتم که یاد بدم ... می ترسم ، از اینکه کودکانی که ۹ ماه در شکم من ( تو مدرسه و کلاس درس و ... ) می تونم درست حرف بزنم ؟ درست رفتار کنم ؟ می تونم معلم باشم ؟